Een dag vol hart. Gewoon even kind zijn!
Sommige dagen fotografeer ik al jaren en toch voelen ze nooit hetzelfde. De Landelijke Hartekind Dag is zo’n dag.
En dit jaar voelt hij voor mij nóg een beetje bijzonderder. Want precies tien jaar geleden, in 2016, fotografeerde ik voor het eerst vrijwillig voor Stichting Hartekind. Ik had toen geen idee hoeveel verhalen ik in de jaren daarna zou mogen vastleggen — en dat ik tien jaar later nog steeds met mijn camera tussen al die hartekinderen en hun gezinnen zou staan.
Ook in 2026 streek Stichting Hartekind weer neer bij Kasteel Groeneveld in Baarn. Honderden kinderen, ouders, vrijwilligers, artsen, studenten en betrokken organisaties kwamen samen voor een dag waarop bijna overal iets gebeurde.
Je weet ongeveer wat je kunt verwachten. Een kasteel vol kinderen. Ouders die elkaar ontmoeten. Vrijwilligers die overal tegelijk lijken te zijn. Spelletjes, verwondering, veel lawaai, nog meer gelach.
- En toch gebeurt er ieder jaar weer iets anders. Iets wat je niet kunt plannen.
Een blik. Een heerlijke kus. Een vader die bijna zelf de ballenbak induikt. Een kind dat vol overgave ergens in opgaat. Al die kleine momenten die samen vertellen waar deze dag werkelijk over gaat.
Er werd gerend. Gespeeld. Geknutseld. Gelachen.
En soms werd er even geslikt.
Want hoe feestelijk deze dag ook is, onder al die vrolijkheid zitten verhalen. Van kinderen die operaties hebben ondergaan. Van ouders die weten hoe kwetsbaar het leven kan zijn. Van gezinnen voor wie ziekenhuizen, controles en wachten heel gewoon zijn geworden.
Juist daarom voelt deze dag ieder jaar opnieuw zo bijzonder.
Een hartafwijking is onderdeel van hun verhaal. Maar het is nooit het hele verhaal.
P.S. Omdat ik deze dagen inmiddels al zoveel jaren fotografeer, neem ik je verderop in dit blog ook even mee terug in de tijd. Met de slideshows van eerdere Hartekind Dagen en Challenges zie je hoe deze dagen door de jaren heen veranderden, groeiden en tegelijkertijd zo herkenbaar bleven.
Misschien is dat wel een van de belangrijkste dingen die Project Hartekind mij ooit heeft geleerd.
Toen ik voor dat project tientallen gezinnen met een hartekind in hun dagelijks leven volgde, kwam ik natuurlijk om óók te laten zien wat een hartafwijking met een kind en een gezin doet. De ziekenhuisbezoeken. Controles. Operaties. Vermoeidheid. Spanning. Maar de kinderen lieten mij steeds opnieuw iets anders zien. Ze wilden vooral laten zien wat ze wél konden.
Zwemmen. Naar school. Ravotten met broers en zussen. Sporten. Grapjes maken. Boos worden. Ontzettend eigenwijs zijn. Gewoon leven. Hun hartafwijking hoort bij hen. Maar zij zijn niet hun hartafwijking.
Uit Project Hartekind groeide uiteindelijk ook Het Hartekind Boek: met de verhalen van gezinnen die ik mocht vastleggen, mijn fotografie en bijdragen van zorgprofessionals over de verschillende fases in het leven van een hartekind. Een boek voor ouders die soms ineens een compleet nieuwe wereld binnenstappen. Het boek brengt medische informatie, praktische informatie en persoonlijke verhalen samen en wordt sinds 2021 via de kinderhartcentra ook gratis aangeboden aan nieuwe hartekindouders.
Gewoon kind zijn
Binnen én buiten het kasteel was er van alles te beleven. Er werd gevolleybald en gefietst om je eigen smoothie te maken. De gezellige bingo was er weer en de Star Wars crew wandelde ook door het kasteel alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
De prinsessen waren er opnieuw — en dit jaar hadden ze zelfs een prins meegenomen.
Bij Ilse en haar team verdwenen ondertussen kindergezichten onder kleuren, glitters en fantasie. Het ene moment fotografeer je nog een kind zoals het binnenkomt, even later staat er ineens een tijger, vlinder of ander kleurrijk figuur voor je lens.
En overal tussendoor werd gespeeld. Fanatiek, luidruchtig en met volle overgave. Precies zoals dat hoort.
Een hart begrijpen door het te beleven
Wat ik ook mooi vind aan deze dag, is dat plezier en informatie zo vanzelfsprekend door elkaar lopen. Kinderen konden echte haaien bekijken en aanraken. Haaien met een hartafwijking. Artsen vertelden erbij wat er te zien was en beantwoordden vragen.
En dan die gezichten. De verwondering. Een beetje voorzichtig dichterbij komen en vervolgens tóch willen voelen en nóg beter willen kijken. Want een hartafwijking uitleggen is één ding. Iets met eigen ogen kunnen bekijken en aanraken maakt het ineens heel anders.
Een paar meter verder werd de bloedsomloop ineens heel tastbaar in een grote ballenbak. Samen met studenten geneeskunde konden kinderen letterlijk ervaren hoe de circulatie door het hart werkt.
Niet vanuit een boekje. Maar door te doen.
Soms blijft iets veel beter hangen als je het kunt voelen, aanraken of zelf kunt ervaren.
Buiten ging dat beleven gewoon verder. De Esther Vergeer Foundation liet kinderen ervaren hoe het is om te bewegen en sporten in een rolstoel. En natuurlijk werd er gevolleybald met Sanne Keizer.
Sanne is voormalig topbeachvolleybalster én zelf hartekind. Toen zij zestien was kreeg ze onverklaarbare hartritmestoornissen; op haar twintigste werd ze aan haar hart geholpen. Sinds de start van Stichting Hartekind zet ze zich als ambassadeur in voor hartekinderen. En juist daarom vind ik het zo mooi dat zij hier staat. Niet alleen als oud-topsporter die kinderen leert volleyballen, maar ook als iemand die zélf weet hoe het is wanneer je hart niet vanzelfsprekend meewerkt - en die tegelijkertijd laat zien hoeveel er wél mogelijk kan zijn.
Daaromheen waren nog veel meer spellen en activiteiten verspreid over het terrein.
Overal waren vrijwilligers.
Mensen die spelletjes begeleidden, uitleg gaven, kinderen hielpen, sjouwden, regelden, schminkten, aanmoedigden of simpelweg zorgden dat alles bleef draaien. Zonder hen bestaat zo’n dag niet.
Zonder hen bestaat zo’n dag niet.
En hetzelfde geldt natuurlijk voor het team van Stichting Hartekind zelf. Op zo’n dag zie je vooral het resultaat: honderden mensen die rondlopen, kinderen die van activiteit naar activiteit vliegen en ouders die elkaar ontmoeten. Maar daarachter zit ongelooflijk veel voorbereiding, organisatie en betrokkenheid. Zij zorgen ervoor dat al die mensen, organisaties, vrijwilligers en ideeën uiteindelijk samenkomen op één plek. En dat voel je.
Lachen. En soms een traan.
Op zo’n dag hoef ik de momenten niet te zoeken. Ze gebeuren werkelijk óveral om mij heen.
Soms zelfs zoveel tegelijk dat ik bijna niet weet waar ik eerst moet kijken en welk verhaal ik in moet duiken.
Dit jaar viel mij ook op hoeveel meer kinderen en ouders er waren. Het terrein voelde voller. Levendiger. Overal gebeurde iets. En ik vond het ontzettend mooi om te zien hoe deze dag steeds groter wordt en hoeveel gezinnen hun weg ernaartoe vinden.
Ik zie een kind dat zich in de ballenbak stort en een seconde later verdwijnen er nog twee achteraan. Kinderen die over elkaar heen buitelen van het lachen. Een vader die bijna zelf de ballenbak induikt om zijn kind onder een berg ballen vandaan te vissen. Een moeder die haar kind even stevig tegen zich aantrekt. Een kus op een hoofd. Een arm om een schouder. Een hand die bijna gedachteloos wordt vastgepakt.
Dat zijn voor mij de momenten tussen alle activiteiten door. Klein misschien. Maar vaak vertellen ze het meeste.
Misschien zit juist daarin de kracht van deze dag: alles mag er zijn. De lol, de spanning, de herkenning, de trots en soms ook die traan.
Who we are
Toen ik in SmartSlides de slideshow van dit jaar aan het maken was, kwam het nummer Who We Are voorbij. Alleen die titel al. Ik vond hem bijna té toepasselijk. Want uiteindelijk gaat deze serie niet alleen over een evenement.
Ze laat iets zien van wat Stichting Hartekind doet en betekent. Natuurlijk zet de stichting zich in voor wetenschappelijk onderzoek naar hartafwijkingen bij kinderen, maar op een dag als deze zie je ook iets anders: verbinding. Informatie. Herkenning. Kinderen en ouders die anderen ontmoeten die soms aan één blik genoeg hebben. Stichting Hartekind werd in 2008 opgericht door ouders van hartekinderen en zet zich specifiek in voor kinderen met een hartafwijking.
En vooral zie je kinderen.
Niet een diagnose. Niet een litteken. Niet “dat kindje met een hartafwijking”.
Je ziet het kind dat vals speelt bij een spelletje. De durfal. De knuffelaar. De stille kijker. De fanatieke volleyballer. De prinses. De grappenmaker. Het kind dat overal als eerste bij wil zijn en het kind dat eerst vanaf de zijlijn kijkt.
En misschien is dat precies waarom Who We Are zo goed bij deze serie past.
Niet wat je hebt, maar wie je bent.
Dat is wat ik al die jaren bij Hartekind steeds opnieuw voor mijn lens zie.
Wil je met échte, krachtige fotografie laten zien wat raakt en je organisatie versterken?
Hartekind Dag door de jaren heen
2026 is voor mij bovendien een bijzonder jaar. Het is inmiddels tien jaar geleden dat ik voor het eerst vrijwillig voor Stichting Hartekind fotografeerde.
In 2016 stond ik bij mijn eerste Hartekind Challenge. Ik had toen natuurlijk geen idee dat ik tien jaar later nog steeds bij Hartekind betrokken zou zijn. Dat er een jarenlang fotografieproject uit zou voortkomen. Een boek. Zoveel gezinnen die mij in hun leven toelieten. Ziekenhuisreportages. Gala’s. Fundraisers. En steeds opnieuw deze dagen voor de kinderen en hun ouders.
Ik fotografeer de Landelijke Hartekind Dag inmiddels al meerdere jaren. Daardoor ontstaat er langzaam iets wat ik misschien nog wel mooier vind dan één losse reportage: een tijdlijn. Kinderen worden groter. Sommige gezichten herken ik ieder jaar opnieuw. Activiteiten veranderen, vrijwilligers keren terug en toch heeft iedere editie zijn eigen sfeer.
Niet ieder jaar was er een evenement voor hartekinderen en hun ouders, onder andere door corona. Voor dit overzicht heb ik daarom bewust alleen de edities verzameld die speciaal voor hartekinderen en hun gezinnen werden georganiseerd.
Van de allereerste Hartekind Challenge in 2016 maakte ik nog geen slideshow. Maar gelukkig volgden er daarna genoeg.
Landelijke Hartekind Dag 2025
Landelijke Hartekind Dag 2024
Landelijke Hartekind Dag 2023
Landelijke Hartekind Challenge 2019
Landelijke Hartekind Challenge 2018
TIEN JAAR HARTEKIND
Als ik deze slideshows nu achter elkaar bekijk, zie ik veel meer dan een verzameling foto's van verschillende evenementen. Ik zie tijd voorbijgaan. Ik zie kinderen groter worden. Een evenement veranderen en groeien. Nieuwe mensen aansluiten en vertrouwde gezichten terugkomen. Ik zie hoe Stichting Hartekind zich blijft ontwikkelen en hoeveel mensen zich aan die missie verbinden.
En ik zie ook mijn eigen verhaal ertussen.
Tien jaar geleden stapte ik met mijn camera binnen bij die eerste Hartekind Challenge. Daarna mocht ik steeds dichterbij komen. Bij gezinnen thuis. In ziekenhuizen. Op de operatiekamer. Bij controles, gewone schooldagen en grote gebeurtenissen. Op feestelijke dagen als deze en op momenten waarop het leven allesbehalve feestelijk voelde.
En steeds kom ik eigenlijk bij hetzelfde uit. Natuurlijk gaat het over hartafwijkingen. Over onderzoek. Over zorg. Over alles wat beter moet en beter kán. Maar bovenal gaat het over leven. Over alles wat deze kinderen wél kunnen. Over opgroeien, dromen, vallen, opstaan, sporten, spelen, liefhebben, lachen en soms huilen.
Over wie ze zijn.
Een hartafwijking is een deel van hun verhaal. Nooit het hele verhaal.
Misschien fotografeer ik daarom na tien jaar nog steeds zo ontzettend graag voor Stichting Hartekind.
Omdat dát verhaal het waard blijft om verteld te worden.
Met dank aan Stichting Hartekind, alle vrijwilligers, zorgprofessionals, studenten, organisaties, kinderen en ouders die deze dag opnieuw zo bijzonder maakten.
En dank aan iedereen die mij de afgelopen tien jaar dichtbij genoeg liet komen om al die verhalen te mogen zien — en vast te leggen.
Zorg in beeld – klaar voor jouw verhaal?
Als fotograaf leg ik met Day in the Life-fotografie de dagelijkse werkelijkheid in de zorg vast. Geen regie omdat juist de kracht van het gewone zoveel vertelt.
Mijn focus is op échte momenten: tussen collega’s, tussen zorgverlener en patiënt of cliënt, tussen mensen. Want juist die oprechte interacties laten zien wat zorg werkelijk betekent. Werk jij in de zorg en wil je laten zien wie jullie zijn en wat jullie werk zo waardevol maakt? Dan denk ik graag met je mee.
Ontdek wat verhalende fotografie voor jouw organisatie kan betekenen. Neem gerust contact op voor een vrijblijvende kennismaking en ontdek samen de kracht van visuele storytelling die raakt!
Nieuwsgierig naar mijn werk? Bekijk weten over fotografie in de zorg, of bekijk meer zorgbeelden, en neem zeker ook een kijkje bij mijn beelden voor Project Hartekind. Met veel liefde heb ik vastgelegd wat het betekent om een kind met een aangeboren hartafwijking te zijn – pure, intieme momenten vol kracht.
